Срэбная ружа (на белорусском языке)

Дарыян Чакану
Срэбная ружа
Пераклад: Галiна Шаранговiч

У гэтую ноч у мяне расцвiла ружа. За адну ноч, зусiм нечакана, ды яшчэ якая! Яе срэбныя пялёсткi прамянiлiся таямнiчым святлом, абуджаючы пачуццё нейкага дабратворнага супакаення. Я адчынi акно, каб ружа магла дыхаць свежым паветрам. Ад лёгкага ветрыку яе пялёсткi трапяталiся, яны быццам струменiлiся, напаняючы наваколле спакоем i цiшынёй. Я паклiка жонку, каб яна таксама бачыла дзiвосную кветку: - Сiльвiя! Вiдаць, яна спала. - Сiльвiя! - крыкну я. - Iдзi сюды! У нас расцвiла ружа! Яна з'явiлася за спiною, зiрнула на маё стварэнне. - Прыгожая. Пазяхнула i пайшла з пакоя. Я праводзi яе збянтэжаным позiркам. Жончына абыякавасць была незразумелая: ружа не проста цвiла, яна пульсавала, рухаючыся  танцы пад гукi нейкай, адной ёй чутнай музыкi. - Сiльвiя! - зно паклiка я. - Не, ты паглядзi, якое хараство! - Ну я ж сказала, што прыгожая. - Ты толькi мiмаходзь зiрнула, а на такое трэба глядзець i глядзець! - Ты б лепей схадзi кавун купi. Тры днi дзецi ныюць, просяць кавуна, а iх бацька з ружамi няньчыцца... Чуеш?.. Ружа сё танцавала i танцавала. Потым пачала спяваць. Я слуха яе як зачараваны. Добра, што яна не чуе Сiльвiю! Добра, што i я не чу Сiльвiю! У пакой зайшо Раду. - Ого, якая прыгожая ружа, - сказа ён, пазяхаючы, i тут жа пайшо прэч. - Раду, сынок, пачакай, куды ж ты? Ты бачы ружу? - Бачы, бачы. - I табе падабаецца? - Падабаецца. I Раду нiчога не разумее. Я падня з ложка свайго малодшага, Сэндзела, i панёс яго да кветкi. Ён бы яшчэ сонны i супрацiляся, а калi зразуме, што гэта не паможа, залiся горкiмi слязьмi. - Не плач, мой маленькi, паглядзi, якая прыгожая кветка. Ружа, аднак, анi яго не супакоiла. - Сэндзел, сынок, панюхай гэтую кветачку! - Не хасю! - адварочвася Сэндзел. - Хасю кавуна! - Не чапай дзiця, што ты яго мучыш?! - накiнулася на мяне жонка. Да мяне нiяк не даходзiла, што, нарэшце, адбываецца: як можна заставацца абыякавым побач з такой прыгажосцю? Срэбная ружа! I справа не  тым, што я яе выве, выпесцi i адда ёй некалькi гадо жыцця, я бы у страшэннай роспачы, бо не было  маiх сямейнiка элементарнага пачуцця прыгожага... - Не журыся, добры чалавек, - пачуся аксамiтавы голас. Я здзiлена азiрнуся. - Гэта я. Гаварыла... ружа!

* * *

Праз два днi  дзверы пастукалi, i Сiльвiя пабегла адчыняць. На парозе стая высокi стройны мужчына. Ён паправi сонцаахоныя акуляры i ветлiва смiхнуся. - Панi Сiльвiя, я ад вашага мужа. - Праходзьце. Што з iм? Незнаёмы зайшо у кватэру. - Калi ласка, не турбуйцеся. Я лiтаральна на некалькi хвiлiн. - Што з маiм мужам? - настойлiва патарыла Сiльвiя. Толькi цяпер яна здолела добра разгледзець госця. Ён выня з кiшэнi насоку i пача старанна працiраць акуляры. Сiльвiю разiлi яго вочы, яны былi незвычайнага колеру i выпраменьвалi нейкае загадкавае святло. Быццам загiпнатызаваная, глядзела яна  гэтыя вочы, адчуваючы, што сю яе iстоту запаняюць цёплыя промнi. Але тут незнаёмы начапi акуляры i загавары да яе: - Панi Сiльвiя, не хвалюйцеся. Ваш муж жывы-здаровы, але... ён не можа прыйсцi, бо... - Што з iм? - усклiкнула Сiльвiя. Гiпнатычны стан, у якiм яна патанула, знiк гэтаксама хутка, як i з'явiся. - Панi Сiльвiя, прашу вас, супакойцеся. Незнаёмы вiдавочна разгубiся i, напэна, таму паспяшася выдаць iнфармацыю, якую хаце паведамiць спакваля: - Ён знаходзiцца  Краiне Ружа. У душы  Сiльвii змагалiся два пачуццi: нявер'е i адчай. Кожнае з iх магло выклiкаць прыступ нястрыманага шаленства, а гэтага больш за сё i асцерагася незнаёмы. - Што-о? Дзе-е?! - як i меркава ён, абурылася Сiльвiя i грозна рушыла на

Как читать и скачивать книги с сайта?

Рейтинг: 0 Голосов: 0 461 просмотр